vrijdag 16 december 2016

Bijenhotel

zondag 23 oktober 2016

Moeder zijn voor de jongens

Soms vraag ik me af of ik de enige moeder ben die zo bezig is met haar kinderen, die zo betrokken is en helpt. Ik zie dat het bij mensen in mijn omgeving wel anders gaat. Dan heb ik het over moeders met gezonde kinderen, over pubers en basisschoolkinderen. Vandaag is het zondag, de herfstvakantie is begonnen. Een aantal dingen van vandaag op een rijtje:

- Jongste zoon netjes aangekleed voor de zondagsschool.
- Oudste twee verwend met lekkers bij Ikea.
- Geknutseld met jongste zoon.
- Huiswerk Nederlandse werkwoordspelling met middelste zoon.
- Schema gemaakt met oudste zoon voor toetsweek.
- Economie 3 hoofdstukken snel doorgenomen met oudste.
- Samenvatting maatschappijleer gezocht en geprint voor oudste.
- Jongste zoon geholpen met oefenen muziekles.
- Oudste zoon werk gegeven: Franse woordjes in een overhoorprogramma zetten.
- Een cadeautje bedacht en meegegeven voor ouders van vriendje.
- De halve route met middelste zoon (3 km) gefietst die gaat logeren.
- Huiswerk geschiedenis geoefend met jongste zoon.
- Franse eindexamenteksten doorgenomen met oudste zoon.
- Examentekst Engels gezocht en geprint voor oudste zoon.
- Gekeken met jongste zoon naar Heel Holland Bakt, want het is vakantie!
- Film gekeken op Netflix met oudste zoon.

En dan heb ik de gewone dingen nog niet genoemd, zoals eten maken, opruimen, de was, koffie zetten. Het lijkt best heel wat, maar vergeet niet dat ik mijn jongens in 4 dagen wil geven wat sommige andere ouders in een hele week kunnen doen. Ik heb maar 4 dagen met ze. En het schoolwerk moet vooral in de dagen gebeuren dat ze bij mij zijn. Ik weet dat ik ze veel kan geven en zolang ze het prettig vinden en alles in harmonie gebeurt, is dat geen probleem. Als ze de dingen liever zelfstandiger doen (en hun cijfers zijn goed) dan vind ik dat nog beter.

Zelf heb ik 27 jaar een moeder gehad. Toen ze stierf, had ze mij in al die jaren zoveel gegeven dat ik heel goed in staat was om mijn leven vorm te geven op het gebied van relaties, kinderen, werk, geloof en huishouden. Ik weet wel zeker dat ik nu hetzelfde aan het opbouwen ben met mijn eigen kinderen. Verschil is dat haar bemoeienissen met mijn schoolwerk en studie veel minder intensief waren maar dat het naar mijn idee niet in harmonie ging. Als kind nam ik mij daarom voor om me niet te bemoeien met het schoolwerk van mijn toekomstige kinderen. Op de basisschool heb ik dat eigenlijk ook niet zo gedaan. Ik liet een deel van de ouderavonden aan hun vader over en verder vertrouwde ik op mijn kinderen en hun juffen. Nu op de middelbare school (waar ik zelf werk) is dat wel anders. Ik weet precies wat er van hen verwacht wordt en kan hen met de meeste vakken (nu nog) goed helpen. Soms vraag ik me af of ik niet teveel betrokken ben. Maar het zijn lieve en heel zelfstandige kinderen, alledrie. Dus doe ik het zoals ik denk dat ik het moet doen. Zoals iedere moeder dat doet.


zaterdag 1 oktober 2016

Een nieuw schooljaar - rituelen

Het is goed om rituelen, of tradities te hebben binnen het gezin. In sommige landen wordt het begin van het nieuwe schooljaar gevierd. Er wordt stilgestaan bij de goede eigenschappen van de kinderen en bij de dingen waar ze dit jaar extra aandacht aan willen besteden. Op de zondag voor de eerste schooldag heb ik extra lekker gekookt en taart gemaakt. We hebben aan tafel gesproken over de mooie vakantieherinneringen en over het vele werk dat ons te wachten staat de komende tijd. 

De jongens hebben alledrie een glas-in-lood ster gekregen met daarin hun naam gegraveerd. De sterren heb ik gevonden op etsy.com en besteld bij een sympathiek bedrijfje in Amerika met een heel persoonlijke service. Ik hoop hiervan een mooie gewoonte te gaan maken.

Ik ben benieuwd of anderen vaste gebruiken hebben bij het begin van het nieuwe schooljaar. 

Appeltjes drogen



Voor het eerst groeien er appels aan de appelboompjes in de moestuin. Een stuk op 10. Ik heb ze geschild en in ringen gesneden want mijn jongste houdt van gezonde tussendoortjes. Ze hebben een uur of vier in de oven gedroogd, op bakpapier. 

Toen ze in de oven lagen, vertelde ik mijn tuinbuurvrouw over het drogen van appels. Ze bood meteen een fruitdroogapparaat aan. In de wei naast ons huis staan ook appelbomen.  Daar haalde ik een vrachtje appels vandaan om het apparaat meteen uit te proberen. 

Ik sneed een stuk of vijf bananen in centimeterdikke plakjes en legde ze op de roosters.  Toen had ik nog één rooster vrij. Daar heb ik verse munt op gelegd. Munt hoeft maar 4 uur te drogen, appel wel 12 uur en banaan 14 uur. Ik denk dat het niet zoveel electriciteit kost want het is niet meer dan een ventilator die Door de plastic roosters blaast. 

Vooral de munt en de appeltjes zijn goed gelukt. Een deel van de appeltjes heb ik een een pot gedaan als eetbaar cadeautje voor mijn jongste zoon. 

zaterdag 16 juli 2016

Op de fiets 65+

Vanmiddag gaan jullie een flinke ronde fietsen. Direct na het middageten vertrekken jullie. Vanochtend heeft u uw fiets nog wat gepoetst en de banden opgepompt. In de fietstas van uw vrouw zit een fles water, twee appels, de regenjassen en een opvouwbare paraplu. U twijfelt of u de broek lang laat of hem zult afritsen. Koud is het niet vandaag, er staat alleen wat wind. Over uw geruite overhemd heeft u een fijne beige bodywarmer aangetrokken met veel zakken.

Wat heeft u daar al plezier van gehad! Normaal gesproken bewaart uw vrouw uw portemonnee in haar rugzakje, maar nu draagt u hem zelf bij u. U heeft bepaald welke route wordt gereden. Uw vrouw vindt het wel best, zolang er maar ergens koffie wordt gedronken. Dat vindt u eigenlijk niet nodig; u zou net zo lief een thermoskan meenemen voor onderweg. U zet een pet op uw hoofd anders brandt de zon zo. Uw vrouw komt aanlopen met een fles zonnebrandcrème, maar daar heeft u geen zin in. Dat zou ze toch inmiddels moeten weten, na 45 jaar huwelijk. Wacht even, zij moet nog naar het toilet. En dan kunnen jullie vertrekken. 

Natuurlijk fietst u voorop. U kent de omgeving immers op uw duimpje. U steekt de provinciale weg over. Van beide kanten komen er auto's aan, maar u haalt het nog wel. U trapt de pedalen wat krachtiger in en u bent aan de overkant. Uw vrouw is gestopt, zij durfde de oversteek niet meer aan. Liever wachten tot er helemaal geen auto's meer aankomen. Ze is niet meer zo zeker in het verkeer als vroeger. U fietst alvast door, ze komt toch wel achter u aan.

Een aantal bescheiden adviezen van iemand die regelmatig mensen zoals u ziet fietsen:

1. Smeer wat van de zonnebrandcrème op uw gezicht die uw vrouw u aanreikt. Ze doet dat met de beste bedoelingen dus wees niet eigenwijs.

2. Laat uw vrouw niet sjouwen met uw spullen. Zorg dat de gezamenlijke bagage in uw eigen fietstas zit.

3. Heeft uw vrouw echt geen wensen als het gaat om een mogelijke fietsroute?

4. Rijd niet 50 meter voor haar uit. Wat heeft het voor zin om samen te gaan fietsen als een gesprek niet mogelijk is? Als u elkaar niet kunt wijzen op dingen die u tegenkomt? En waarom rijdt u voorop, niet zij?

5. Neem de tijd om ergens koffie te drinken. Bestel er wat lekkers bij. Jullie zijn allebei niet meer zo slank als vroeger, maar u mag haar best verwennen. En ze is nog steeds prachtig.

6. Blijf bij uw vrouw, laat haar niet alleen staan als ze over moet steken, steek samen die weg over. En ga er al helemaal niet in uw eentje vandoor.

Nog veel gezonde en gezellige jaren toegewenst, jullie samen!




maandag 27 juni 2016

Als communiceren moeilijk of onmogelijk is

Woorden als vensters of muren

Ik hoor zo'n veroordeling in je woorden,
ik heb het idee aan de kant te worden gezet,
maar voordat ik ga, wil ik weten:
is dat werkelijk wat je me wilt zeggen?
Voordat ik weerwoord geef,
voordat ik gekwetst of bang reageer,
voordat ik een muur van woorden opwerp,
zeg me, heb ik je goed verstaan?
Woorden zijn als vensters of muren,
ze veroordelen of bevrijden ons.
Moge het licht van de liefde schijnen
als ik spreek en als ik luister.
Er zijn dingen die ik wil zeggen,
die zo belangrijk voor me zijn.
Maar help me daarbij,
als mijn woorden ontoereikend zijn. 
Als je meent dat je tekort bent gekomen,
dat ik niet langer om je geef,
luister dan alsjeblieft door mijn woorden heen
naar de gevoelens die we delen.

Ruth Bebermeyer

vrijdag 20 mei 2016

Waarnemen zonder oordeel

Ik heb nog nooit een luie man gezien;
wel een man die nooit hard liep
als ik hem zag; en wel een man
die soms een middagdutje deed
en thuis bleef als het regende,
maar het was geen luie man.
Voordat je me voor gek verklaart,
denk even na: was die man wel lui,
of is het ons eigen etiket?

Ik heb nog nooit een stom kind gezien;
wel een kind dat soms dingen deed
die ik niet begreep,
of ze anders deed dan ik had verwacht.
Ik heb een kind gezien dat de plekken
niet kende waar ik was geweest,
maar het was geen stom kind.
Voordat je het stom noemt,
denk even na: was het een stom kind,
of wist het misschien weer andere dingen dan jij?

Overal heb ik gekeken,
maar nergens heb ik een kok gezien.
Ik zag iemand die ingrediënten
combineerde tot gerechten,
iemand die het vuur hoog zette
en het vlees braadde;
dat heb ik gezien, maar geen kok.
Vertel me, als je kijkt,
zie je dan een kok of iemand
die iets doet wat wij koken noemen?

Wat sommigen van ons lui noemen,
noemen anderen moe of ontspannen,
wat sommigen van ons stom noemen,
noemen anderen een verschil van inzicht.
Daarom is mijn conclusie
dat het ons veel verwarring bespaart
als we wat we zien
niet verwarren met wat we ervan vinden.
En om je niet te verwarren zeg ik nog:
dit is slechts wat ik ervan vind.

De gevolgen van negatieve kwalificaties als "lui" of "stom" mogen duidelijk zijn, maar ook een positieve of ogenschijnlijk neutrale kwalificatie als "kok" belet ons de ander in zijn totaliteit te zien.

Uit: Geweldloze Communicatie van Marshall B. Rosenberg